In de gordijnen

“Vreselijk, kom je op maandagochtend na de vakantie een lokaal binnen hangen er geen gordijnen.” 

“Uh ja, maar dat is toch niet zo erg. Je hebt nu wel een helemaal geschilderd lokaal, en ach die gordijnen, zo belangrijk zijn die toch niet.”

“Nou, dat moet je niet zeggen het is heel storend, zul je net zien dat de zon schijnt, gaan die leerlingen daar weer moeilijk over doen, dat is heel vervelend.”

“Ik vind dat je nu wel erg overdrijft, in plaats van dat je zegt dat je blij bent met dat mooie nieuw uitziende lokaal zeur je een beetje over gordijnen.”

Dit was het begin van een gesprek en later iets meer dan een gesprek wat ik in de docentenkamer met een collega had. Waar een mens zich al niet druk om kan maken. In de afgelopen voorjaarsvakantie zijn er een aantal lokalen geschilderd, waaronder mijn lokaal. Dat betekent op de vrijdag voor de vakantie even dertig leerlingen vertellen dat ze hun tafel en stoel op de gang zetten en waarschijnlijk op maandagochtend weer dertig leerlingen een tafeltje en een stoel in het lokaal laten zetten. Gut gut, wat een overlast. Maandagochtend bleek dat het terugzetten van de tafeltjes al door de concierges gedaan was, dus ik was heel gelukkig. Maar het kan dus ook anders, zeuren over gordijnen die er nog niet hangen, mekkeren dat er dan toch iets fout gaat in de planning en dat je toch van de school mag verwachten dat je net als in een bedrijf…….

Vreselijk die mensen. Er wordt geschreven op muren, gekliedert op tafels, Tipp-ex tegen de muur en op de vloer gesmeten, in de gordijnen gehangen, kortom: jarenlang breken leerlingen onder je toezicht met veel enthousiasme een lokaal af. Maar, als men het dan in zijn hoofd haalt om je als volslagen incompetente ordebewaarder een paar uur in een lokaal zonder gordijnen te laten zitten, nou, dan is het allemaal maar slecht geregeld.

Zulke mensen verdienen helemaal geen geschilderd lokaal. Ik heb mijn mening over zoveel muggenzifterij dan ook niet onder stoelen of banken gestoken. Dat werd voor de vrijdagmiddag nog een leuke afronding van de week. Met alle verbale kracht die ik had ben ik erin gegaan. Wat dacht mevrouw van de concierges die, in plaats van net als mevrouw met hun luie reet in de sneeuw te gaan zitten, de vakantie doorgewerkt hebben? En dat gezeik over dat bedrijfsleven, als het daar zoveel beter is, wat deed ze dan nog op deze vreselijke school? De waarheid is natuurlijk dat zo iemand in het bedrijfsleven allang wegens gebleken ongeschiktheid bij het oud vuil gezet was. Maar daar mogen we niet over praten. Nee, er moet wat te zeuren zijn, want het zal je maar gebeuren dat je na een week hard werken met een tevreden gevoel naar huis gaat. Zo iemand help ik met liefde in de gordijnen.