Een krijtje?

Vandaag eindigde weer met een moment waarop die vreselijke reclameslogan ‘leraar elke dag anders’ waargemaakt werd. Einde van de middag, 3 Mavo, een aardig stel (ik heb eigenlijk alleen maar aardige leerlingen). Ze waren aan het werk met hun favoriete onderwerp: spelling. Daar is de laatste tijd wel het één en ander over geschreven in diverse kranten, die spelling. Het is allemaal vreselijk, kommer en kwel, ze zijn allemaal dom, kunnen niet spellen, en ook niet rekenen. Maar, daarover misschien een andere keer meer.

Deze klas was in ieder geval druk aan het werk. Hoe u dat druk uitlegt moet u zelf weten. Laat ik het zo zeggen: het is in zo’n groep over het algemeen nooit helemaal stil. Hoeft ook niet van mij. De leerlingen werken veel en vaak samen en dat vind ik prima, maar het levert altijd wel een zekere mate van ruis op. In die ruis kwam vandaag opeens zonder voor mij waarneembare aanleiding een vreemde kreet naar voren

In een 3mavo klas zitten altijd wel een paar heren die in hun niet aflatende puberale hormonenstrijd schijnbaar de hele dag aan sex denken. In deze klas spant één leerling de kroon; wanneer er opeens een gesprek ontstaat over sex dan is hij meestal de bron. Laten we hem J noemen. Wellicht dat ik in de toekomst nog eens een overzicht plaats van de opmerkingen die deze J in de klas meent te moeten kunnen maken. Vandaag was het ook weer raak. Terwijl ik met een groepje leerlingen probeer te ontrafelen wat er fout is aan de zin: “De burgemeester heeft gisteren een skatepark geopend voor jongeren van tachtig vierkante meter.”, hoor ik opeens achter mij: “Hé R, wil je mijn dikke lul zien.” In de klas viel een plotselinge stilte, alleen het aangesproken meisje moest lachen. Alle ogen, ook die van J, richtten zich op mij. J kreeg een kleur en besefte dat hij net iets te luid uiting gegeven had aan zijn verlangens. In spanning wachtte de klas af hoe ik zou reageren. Instinctief greep ik achter me naar de rand onder het bord. Ik pakte een krijtje en keek, terwijl ik het krijtje rechtop tussen twee vingers omhoog hield naar J. Daarna weer naar het krijtje, haalde mijn wenkbrauwen op en keek weer naar J. met een medelijdende blik. Onmiddelijk schoot de klas in de lach. Ze begrepen precies waar ik op doelde. J draaide zich met een rood hoofd en een gemompeld  “Sorry meneer” om.

Ik heb het hierbij gelaten. Nou, zult u zeggen, is dat wel zo verstandig? Zo’n jongen hoort toch niet in je les, die zorgt alleen voor onrust. “Eruit!” Had je moeten brullen. Wat ben je voor een slappe vent. Tegen dit soort gespuis moet je keihard optreden! Dan geef ik u de volgende overweging mee: de rest van de les heeft J zitten zwoegen op zijn spellingsopdracht. Hij heeft dus wat geleerd. Twee dingen zelfs. Spelling en een simpele levensles. Bovendien weet ik zeker dat hij de komende weken wel weer even oppast met zijn ongepaste opmerkingen. Voor mij was het feit dat het meisje wat aangesproken werd er geen aanstoot aan nam, maar hem uitlachte, aanleiding om zelfs niet aan wegsturen te denken. Het was duidelijk dat zij geen enkele moeite had om de opmerking te relativeren. J echter heeft weer iets om over na te denken. Een docent die hem op een gevoelig moment en een gevoelig punt zonder een woord te hoeven zeggen voor aap zet. (laat ik als verstandig mens hier het woord aap maar gebruiken)